Visita Encydia-Wikilingue.com

Sendero Luminoso

sendero luminoso - Wikilingue - Encydia

Partit Comunista del Peró-Sendero Luminoso
Bandera del partido
Bandièra del Partit Comunista del Peró.
Activa 1980-actualitat
País Peró
Fidelitat Maoísmo
Branca Armada Revolucionària Populara es lo nom oficial del braç armat del PCP.
Tamaño Près de 200 militants
Acuartelamiento Naut Huallaga en lo departament de Huánuco
Equipa Fusiles De fabricacion sovietica tipe AKM dinamita
Insignias
Simbòl d'identificacion.
 Hoz E martillo
Simbòl d'identificacion.
 Iniciales "PCP"
Cultura e istòria
Mote Sendero Luminoso
Lèma "Visca la Guèrra Populara"
Colors Roge

Sendero Luminoso, cuyo Nom oficial ditz èsser Partit Comunista del Peró-Sendero Luminoso (PCP-SL), es un grop insurgent de tendéncia ideologica maoïsta originada en lo Peró.[1] La mèta de Sendero Luminoso es remplaçar las institucions peruanas, qu'eles considèran burguesas, per un regim revolucionari camparòu comunista, presumiblemente en s'iniciant a travèrs del concèpte maoïsta de la Nòva Democracia. Dempuèi la captura de la siá cap, Abimael Guzmán Reynoso, en 1992 , a agut pas que d'accions esporadicas.[2] L'ideologia e las tacticas de Sendero Luminoso an agut influéncia sobratz d'autres grops insurgentes de cort maoïsta coma lo Partit Comunista de Nepal e autras organizacions afilhadas al Movement Revolucionari Internacional.

Largament condemnat per lo sieu brutalidad, qu'inclutz violéncia aplicada contra de camparòus, de dirigentas sindicalas, d'autoritats escuelhudas popularament e la populacion civila en general,[3] es considerada una organizacion terrorista pel govèrn del Peró, en mai de l'Union Europèa[4] e Canadà es quaus proïbisson li provedir de fons o autre supòrt financièr.[5] En mai d'aquò, Sendero Luminoso es dins la lista d'organizacions terroristas estrangièras del Departament d'Estat dels Estats Units.[6]

Contengut

Nom

Aqueste grop s'es disputat amb divèrses d'autres partits comunistas peruanos lo títol de Partit Comunista del Peró (veire Comunisme en lo Peró), qu'usualmente se li diferenciava a el pel nom de las siás publicacions. Aital, lo nom Sendero Luminoso venguèt d'una maximala de José Carlos Mariátegui, fondador de l'original Partit Comunista del Peró, utilizada en la portada d'un periodic editat per aquesta organizacion:

Lo marxisme-leninisme dobrirà lo sendero luminoso cap a la revolucion.[7]

Los seguidors del grop son generalament cridats senderistas. Totes los documents, periodics e d'autres materials produsits per l'organizacion son signats pel Partit Comunista del Peró (PCP). Los istorians e academics se fan referéncia a el coma PCP-SL.

Originas

Lo grop comunista Sendero Luminoso foguèt fondat a de fins del decènni de 1960 per l'alavetz professor de filosofia Abimael Guzmán (referit per los sieus seguidors amb lo pseudónimo de President Gonzalo), cuyas d'ensenhaments creèren los fondaments per la doctrina maoïsta de las siás militantas. Foguèt una organizacion que se separèt del Partit Comunista del Peró - Bandièra Roja, qu'a lo sieu còp se separèt de l'original Partit Comunista Peruano e qu'es la òm derivacion del Partit Socialista del Peró fondat per José Carlos Mariátegui en 1928 .

Sendero Luminoso Primièr establiguèt una basa en l'Universitat Nacionala de San Cristóbal de Huamanga, a on Guzmán ensenhava filosofia. L'universitat èra estada recentament redobrida après d'aver estat barrat gaireben cinquanta ans, e fòrça dels nòus estudiants adoptèron l'ideologia radicala de Sendero Luminoso. Entre 1973 e 1975, Sendero Luminoso obtenguèt lo contraròtle dels conselhs estudiantiles de las universitats del Centre en Huancayo e La Cantuta, e desvolopèt una preséncia significativa en l'Universitat Nacionala d'Ingeniería e l'Universitat Nacionala Màger de San Marcos, ambedoas en Lima . Qualque temps perdèt après de divèrsas eleccions estudiantiles en las universitats, en inclusent la de San Cristóbal de Huamanga, e Guzmán decidiguèt abandonar las universitats per reconsolidar lo partit.

A d'inicis de 1980, Sendero Luminoso aguèt una seria d'amassadas clandestinas en Ayacucho , aquestas amassadas foguèron conegudas coma lo Segond Plenari del Comitat Central. Se formèt un "Directòri Revolucionari" qu'aviá natura politica e militara, e s'ordenèt a las milícias a se trasladar dins d'airals estrategics dins las províncias per iniciar la "lucha armada". Lo grop aguèt tanben la siá "Primièra Escòla Militara" a on los militants foguèron instruidos en de tacticas militèsses e emplec d'armas. Se menèt a tèrme tanben la "critica e autocrítica", una practica leninista cuya finalitat es evitar repetir d'errors e purgar de dolentas abituds de trabalh. Pendent la Primièra Escòla Militara, los membres del Comitat Central queigueren jos una granda critica. Guzmán se liurèt d'aquela critica e en basa a aiçò emergió dins la Primièra Escòla Militara coma lo cap visible e incuestionado de Sendero Luminoso.

Inici de la Guèrra

Airals del Peró que Sendero Luminoso aguèt en el influéncia.

Peró cridèt a d'eleccions pel primièr còp en dotze ans en 1980 . Sendero Luminoso Èra òm dels paucs grops izquierdistas que prenguèron pas part, e, alloc d'aiçò, optèron per iniciar una lucha armada dins las províncias norteñas del departament d'Ayacucho. Lo 17 de mai de 1980, en la víspera de las eleccions presidencialas, Sendero Luminoso cremèt las ánforas e las cédulas de votacion dins lo pòble ayacuchano de Chuschi. Èst foguèt lo primièr acte de guèrra menada a tèrme per Sendero Luminoso. Malgrat aiçò, los autors del fach foguèron capturats rapidament. Nòu material electoral foguèt amiat a Chuschi, las eleccions se menèron a tèrme sens màger incident e aqueste recebèt fòrça pauca atencion en la premsa peruana.[8]

A travèrs dels ans del decènni de 1980, Sendero Luminoso creishec tant en lo territòri que controtlava coma en lo nombre de militants que fasián partida de l'organizacion, principalament en la sèrra centrala. Aguèt qualque supòrt de la part dels camparòus qu'obtenguèt mejançant la tortura e l'assassinat de figuras de granda desaprobación en lo camp. Per exemple, frecuentemente auciguèron de lairons de bestial, cuyo crim èra considerat mai que mai injurioso dins las zònas pauras del Peró.[9] Assassinèron aital meteis als capataces de las granjas collectivas contarotladas per l'estat e a de comerçants acomodados qu'èran impopulares entre los camparòus paures de las zònas ruralas.[10] Aquestas accions generèron lo supòrt dels camparòus a las accions de Sendero Luminoso e qualque simpatia per la siá lucha, principalament en los departaments d'Ayacucho , Apurímac e Huancavelica. Malgrat aiçò, sonque una minoritat de camparòus adoptèron entusiastamente la pensada maoïsta e la doctrina de Sendero.[11]

La preséncia de Sendero Luminoso se vegèt acrecentada coma consequéncia de la tibia responsa iniciala del govèrn peruano contra l'insurgéncia. Pendent pro temps, lo govèrn ignorèt simplament a Sendero Luminoso, en cresent que se tractava d'un movement relativament inocuo e quitament benigno (en los inicis, las autoritats municipalas ayacuchanas saludèron las accions reivindicatorias de Sendero) o de simplas "lunáticos". Lo President del Peró Fernando Belaúnde Terry foguèt reticente a refortilhar l'autoritat de las Fòrças Armadas, degut entre d'autras causas a que lo sieu primièr govèrn feniguèt mejançant un còp d'estat. Lo resultat d'aquesta mesura foguèt que, pels camparòus dels airals a on Sendero se trobava en activitat, l'estat apareguèt coma impotent. Pendent tot aqueste temps, l'encargada d'afrontar a Sendero foguèt la Policia Nacionala del Peró.

En abril de 1982, un grop de senderistas prenguèron per assaut la preson de la vila d'Ayacucho , en aucint qualques efectius policèrs e en liberant a divèrses senderistas de detenguts. Aqueste assaut, anèt lo primièr atac estrategic de Sendero Luminoso e causèt la primièra reaccion de la part de la Policia Nacionala era quau ataquèt l'Espital de la meteissa vila e assassinèt a senderistas internats en dich nosocomio.

Aqueste episòdi faguèt evident lo fach que Sendero Luminoso representava una menaça per l'Estat Peruano. Lo govèrn reaccionèt en declarant l'Estat d'Emergéncia en tot lo departament d'Ayacucho, en dispausant de restriccions en los dreches civils e politics e en autrejant lo contraròtle a las Fòrças Armadas. Coma responsa a l'agression, los militars organizèron una repression parièra de violenta qu'impliquèt fòrça victimas. La Comission de la Vertat soslinhèt qu'aiçò s'aguèt de principalament a la fractura sociala existenta dins lo país e en lo fach que, pels militars, èsser camparòu èra sinonim d'èsser senderista. Aguèron aital luòc fach repressiu qu'asolaron de comunitats de camparòlas entièras.

Per la siá part, Sendero Luminoso contunhèt la siá lucha armada dempuèi las zònas ruralas e inicièt una sason d'aniquilamiento d'autoritats civilas e politicas e tot vestigi d'autoritat estatala. Assassinèt aital meteis a supausats soplones, de poblants a qui se lor acusèt d'enviar de notícias e supòrt logistic als militars. En qualques cases, coma lo del pòble ayacuchano de Lucanamarca, aquestas massacres aniquilaron practicament a tota la comunitat.

L'efècte mediatic de la lucha armada èra encara minúsculo en lo rèste del Peró. Malgrat aiçò, l'incident d'Uchuraccay causèt l'efècte que tot lo país prenguèsse consciéncia de la situacion que se viviá en los departaments d'Ayacucho, Apurimac e Huancavelica. En dicha localitat, los comuneros assassinèron a sièis jornalistas que venián de Lima. Presomptament, davant una marrida donada donat pels militars, los comuneros confonèron als jornalistas amb senderitas e los lincharon e enterrèron en de fòssas anonimas. La descobèrta d'aqueste fach donèt pas a una comission investigadora dirigida per l'escrivan Mario Vargas Llosa. En Lima aquesta investigacion donèt luòc a un afrontament entre de fòrças politicas de quèrra (fòrça que ne vesián amb simpatia las accions de Sendero Luminoso) e lo govèrn populista de Belaúnde Terry.

Tre 1983 (l'an de màger nombre de victimas) e en los seguents ans, los atacs de Sendero Luminoso se limitèron pas al camp. Se perpetrèron d'atacs contra d'infrastructuras dins las vilas de Huancayo, Huancavelica, Tuc de Pasco, Huánuco, Andahuaylas, Abancay, Ayacucho e Lima. Comencèron aital los atacs a las linhas de nauta tension que causèron panas en daissant dins de vilas entièras sens porgiment. Las estrategias de Sendero Luminoso inclusián en mai la collocacion de veituras-pompa front a d'objectius estrategics, coma foguèron en 1985 lo Palai de Govèrn e lo Palai de Justícia. Aital meteis, dins de divèrsas vilas de l'interior del país, menèt a tèrme de caumatges armats que los senderistas prenián pendent el lo contraròtle de la vila e se suspenien totas las activitats productivas.

Pendent aqueste periòde, Sendero Luminoso menèt a tèrme tanben atemptats contra de personas especificas, anèsson ja de dirigentas sindicalas o de dirigentas de partits de quèrra o autoritats estatalas. Lo 24 d'abril de 1985, en vísperas de las eleccions presidencialas d'aqueste an, Sendero Luminoso ataquèt al President del Jurat Nacional d'Eleccions del Peró, Domingo García Rada. Assassinèt tanben a de sacerdòts catolics e de pastors protestantes per considerar que lo sieu prédica èra contrària a la doctrina del partit.

En la vila de Lima, Sendero inicièt la siá penetracion a travèrs dels cridats pòbles joves, coma Huaycán (plaçat en l'actual districte de Ligatz) e Vila Lo Salvador. En aqueste darrièr assassinèt en 1992 a María Elena Moyano, una dirigenta de programas socials coneguts per lo sieu labor social e antisenderista.

Per d'inicis de 1991, Sendero Luminoso presentava fòrça influéncia dins de grandas zònas del país, principalament dins la zòna centrala, e mai se se pòt pas afirmar qu'exercissiá total contraròtle sobratz dicha zòna. Mentretant las siás militantas practicavan lo culte a la personalitat respecto a Guzmán. Per alavetz l'ideologia de sendero daissèt d'èsser lo maoísmo e comencèt a se li far coma Marxisme-Maoísmo-Leninisme-Pensada Gonzalo".

Davant l'inici d'operacions del Movement Revolucionari Túpac Amaru (MRTA), Sendero s'afrontèt tanben a aqueste e als grops de camparòus d'autodefensa o de Rondas de Camparòlas que s'organizèron autónomamente e recebèron ajuda de la part de las fòrças armadas peruanas.

Fin

Al parelh que la siá zòna d'influéncia foguèt en abastant un màger airal en lo Peró, Sendero Luminoso afrontèt de serioses problèmas. La siá doctrina maoïsta obtenguèt pas responsa en la populacion e la siá accionar violent li arranquèt la simpatia qu'en qualque moment li mostrèron qualques sectors de la populacion.

Fòrça camparòus mostrèron desacòrd amb l'accionar e la pensada de Sendero Luminoso a causa de la siá fauta de respècte per la cultura indigèna e las siás institucions,[12] en l'afan qu'aviá d'iniciar la revolucion mejançant l'oblit de las costums ancestrales andinas. Mas sustot, lo principal obstacle a la siá popularitat o constituissián los jutjaments populars que realizavan dins los pòbles e que finalizavan acte de barbarie quand los senderistas assassinavan als "enemics de la revolucion" mejançant degollamientos, estrangulación, lapidación e quitament la hoguera."[13] [14] Aital, en mai d'a de lairons de bestial, s'assassinèron tanben a de mèstres d'escòla, de cònsols, de sacerdòts, de comerçants e d'autres caps mendres.

Autre motiu qu'evitava que Sendero Luminoso obtenguèsse un supòrt popular èra los caumatges armats e la hostilización dins los pichones mercats e de comerçants amb la finalitat d'isolar Lima e causar desabastecimiento doncas que, coma organizacion maoïsta, s'opausava firmemente a tota mena de capitalisme.[15] [16] Es per aquesta orientacion que pensavan tanben que la revolucion aviá de se donar del camp dins la vila mas, a causa de la siá bassa popularitat en lo camp, lo sieu saut dins la vila s'avancèt. Entre unas autras manòbras, Sendero Luminoso proïbiguèt l'exercici politic dins las zònas que controtlava, las manifestacions religiosas e lo consum d'alcoòl.[17]

A de fins dels ans 1980, gaireben tot l'espèctre politic peruano, quitament los politics d'esquerra marxista, partejava pas la filosofia de Sendero Luminoso e refusava la revolucion izquierdista qu'aquesta organizacion armada aplicava.

Aital, afrontat a una populacion ostila (e que començava a s'organizar per li far tèsta) las accions de Sendero Luminoso comencèron a s'afeblir. Las Rondas de Camparòlas, que comencèron a agir dempuèi 1983, se reorganizaron en distintos de departaments per far tèsta als comandos senderistas e recibirieron supòrt de las Fòrças Armadas e del govèrn del president Fernando Belaúnde Terry. Aquesta nòva administracion inicièt una reestructuracion en la lucha antisubversiva en donant privilègi als trabalhs d'intelligéncia que comencèron a aténher importantas capturas de cabecillas del grop insurgent.

Politica del Govèrn

En 1991 , lo President Alberto Fujimori promulgó lo Decrèt Legislatiu Nº 741 que donèt a las Rondas de Camparòlas un estatus legal e las cridèt de Comitats d'Autodefensa.[18] Se lor liurèron d'armas e entrainament militar de la part de l'Armada del Peró. Segontes las donadas del govèrn, existiguèron 7226 comitats d'acte defensa qu'aperaquí 4000 se'n plaçavan dins la zòna centri del país, principala zòna d'influéncia de Sendero Luminoso.

Pendent lo govèrn de Fernando Belaúnde Terry, los esfòrces estatales foguèron paucs efectius a causa de que las fòrças armadas peruanas avián pas idèa de l'enemic qu'afrontavan, çò qu'amièc a que cometèsson de terribles excèsses e d'atacs a populacion camparòla innocenta, en efectuant severas de violacions als dreches umans coma d'execucions extrajudiciales e de desaparicions forçadas. Posteriorament, pendent lo govèrn d'Alan García Pérez, l'armada daissèt de cometre d'abuses a la populacion camparòla e ensagèt aplicar rígidas de mesuras de contraròtle dins los airals d'influéncia de Sendero Luminoso e los primièrs assages d'intelligéncia militara.

Foguèt lo govèrn d'Alberto Fujimori eth quau obtenguèt de melhors resultats mejançant l'efectiva utilizacion de l'intelligéncia contrasubversiva. Malgrat aiçò, la violacion de dreches umans de la part de de membres del Servici d'Intelligéncia Nacionala e de la part d'un grop paramilitar que, malgrat que lo govèrn neguèc totjorn la siá existéncia, se presume que comptèt quitament amb lo supòrt del meteis. Dich grop, cridat Grop Colina cometèt de divèrses excèsses en la siá lucha contrasubversiva coma la massacre de la Cantuta e la massacre de Quartièrs Nautes.

La Comission de la Vertat e Reconciliacion establida en lo 2000, pendent lo govèrn de transicion de Valentín Paniagua e ratificada per lo sieu successor Alejandro Toledo, en lo 2001, soslinhèt que lo nombre de victimas de la guèrra antisubversiva foguèt d'aperaquí 69 280 mòrtes que sonque 22 507 ne son identificats. Aiçò daissa una lamentabla solta de 46,773 peruanos despareguts.[19] D'eles, s'aima que Sendero Luminoso foguèt responsable de la mòrt de 31 331 personas.[19]

Operacion Victoria: Captura d'Abimael e escrancament

Lo 12 de setembre de 1992 a las 8:45 de la nuèch, Abimael Guzmán Reynoso, principala cabecilla de Sendero Luminoso foguèt capturat pel GEIN (Grop Especial d'Intelligéncia) de la policia dins un ostal del districte de Surquillo, dins la vila de Lima. En lo moment de lo sieu captura, Abimael èra acompanhat per quatre femnas. Una d'elas èra Elena Iparraguirre, la siá segonda esposa. L'autre èra Laura Zambrano Padilla, encargada de requectar los dolars crubats al narcotráfico per proteccion; María Pantoja e Maritza Garrido Lecca.[20] La captura foguèt lo fruch de meses de seguiment. Inspectors policèrs, disfrazados quitament de recogedores d'escobilha, permetèron aver la certitud de l'ubicacion de Guzmán e de lo sieu estat de salut (se trobèron de divèrsas medecinas pel tractament de la soriasis, malautiá que se sabiá que patissiá Guzmán). Après d'aquesta captura, s'atenguèt capturar a d'autras figuras importantas del grop insurgent.[21]

Al parelh que se demorava acéfala, l'organizacion comencèt a pèrdre d'accions militèsses front a las rondas de camparòlas, çò qu'ocasionèt que l'organizacion se dividiguèsse en de divèrses fronts regionales jol comandament de divèrses comandants, fòrça que n'èran afrontats entre se. La foncion principala de Guzmán foguèt assumida per Óscar Ramírez Durand, alias Feliciano, qui foguèt capturat en un anexo de la vila de Huancayo en 1999 .

Après aquestas capturas, e dempuèi 1992, la preséncia de Sendero Luminoso es practicament nulla. A l'ora d'ara se presume qu'existís una minúscula cellula senderista endacòm de l'amazonía en lo departament de San Martín, mas enregistra pas d'accions subversivas qualqu'una.

Sègle XXI

A pesar que lo grop insurgent virtualmente a desparegut, una minúscula faccion de Sendero Luminoso, aperada Proseguir contunha esporádicamente activa en la region dels rius Ene e Apurímac dins la zòna andina orientala.[22] Se crei qu'aquesta faccion consistís de tres companhiás conegudas coma Nòrd o Pangoa, Centre o Pucuta, e sud o Vizcatan. Cossent damb lo govèrn peruano, la faccion consistís d'a l'entorn de 100 militants d'autras unitats regionalas de Sendero Luminoso que foguèron desactivadas. Lo govèrn soslinha que Proseguir agís en aliança amb narcotraficantes.

Proseguir Es estat responsabilizat per l'inici d'una activitat guerrilhèra en 2003 . Lo 9 de junh del 2003 un grop senderista ataquèt un camp militar en Tocate, província de la Mar, Ayacucho e prenguèt coma d'ostatges a 68 trabalhadors de l'entrepresa argentina Techint e tres policias. Aquesta entrepresa trabalhava en lo Projècte Camisea, un gasoducto qu'amiarà gas natural dempuèi lo departament de Cusco a Lima .[23] Las fòrças del govèrn an agut capitada en capturas de qualques membres de la faccion. Aital en abril del 2000 se capturèt al comandant José Arcela Chiroque, alias "Ormeño", e en julhet del 2003 se capturèt a Florentino Cerrón Cardozo, alias "Marcelo". En novembre d'aqueste meteis an, Jaime Zuñiga, alias "Cirilo" o "Dalton", foguèt arrestat après d'una escaramuza a on quatre senderistas moriren e un oficial militar foguèt ferit.[24] Fuentes oficiales soslinhan que "Cirilo" preni part en lo planeamiento de la sequestracion dels trabalhadors de Techint e auriá liderat tanben una emboscada contra un elicoptèr de l'armada en 1999 a on moriren cinc soldadas.

Lo 2003, la Policia Nacionala del Peró trobèt e desinstaló de divèrses camps d'entrainament senderistas e capturèt a de divèrses membres d'aquesta organizacion.[25] Liberèt aital meteis a un centenat d'indigènas qu'èran mantenguts en una virtuala esclavitud.[26] Fins a de fins d'octòbre d'aqueste an aguèt en lo Peró 96 incidents amb de grops armats. En çò qu'anava de l'an aguèt 8[26] o 9[25] de victimas de Sendero Luminoso aital coma 6 senderistas mòrtes e 209 capturats.[25]

En genièr del 2004, un òme conegut coma lo Camarada Artemio e en s'identificant coma òm dels darrièrs caps de Sendero Luminoso diguèt en una entrevista televisiva que lo grop reiniciaría las siás operacions violentas levat que lo govèrn peruano amnistiara a d'autres caps senderistas en los seguents 60 jorns.[27] Lo Ministre de l'Interior Fernando Rospigliosi, diguèt que lo govèrn respondriá "fèrm e drásticamente" a quina accion violenta que siá. En setembre d'aqueste meteis an en un operatiu policèr dins cinc vilas del país se trobèron 17 suspèctes. Cossent damb lo Ministre de l'Interior, uèch dels arrestats èran de professors d'escòla e d'autres dos èran d'administradors escolars de naut nivèl.

Malgrat aquestes arrèsts, Sendero Luminoso contínua en existint en lo Peró. Lo 22 de decembre del 2005, Sendero Luminoso emboscó una patrolha policèra en lo departament de Huánuco, en assassinant uèch oficiales.[28] Mai tard aqueste meteis jorn, lo President Alejandro Toledo declarèt l'estat d'emergéncia en aqueste departament. Lo 19 de febrièr del 2006, la policia peruana auciguèt a Héctor Aponte, de qui se cresiá qu'èra lo comandant responsable de l'assassinat dels policias.[29] Après d'aquesta mòrt, lo ministre de l'interior diguèt que cresiá que Sendero Luminoso seriá derrotat definitivament. En Octòbre de 2006, Abimael Guzmán e la siá companha sentimentala, Elena Iparraguirre, foguèron condemnats a cadena perpetua per la Sala Penala Nacionala de Terrorisme de Peró. Autres dètz membres de la copòla de Sendero Luminoso sofriguèron condemnas en aqueste meteis jutjament d'entre 25 e 35 ans. E mai se totes eles foguèron absolguts del delicte d'apología del terrorisme, lo magistrat dispausèt que la copòla en lo sieu conjonch aurián de pagar 1.118 milions de dolars en concèpte d'apariament civil.

Atemptat de 2008

Lo 10 d'octòbre de 2008, Sendero Luminoso realizèt un atac contra un convòi militar que moriren en el 19 personas, dotze d'elas militèsses, en mai d'un desparegut e 11 ferits, en çò que se considerèt lo pejor atemptat dempuèi fasiá un decènni. L'atac se produsiguèt en Tintaypunco, província de Tayacaja. Sendero Luminoso Ataquèt lo convòi amb una carga explosiva per, après, tirar amb d'armas de longa distància a la linha de veïculs.[30]

Vejatz-vos tanben

Bibliografia

Filmografía

Nòtas

  1. ↑ http://www.cverdad.org.pe/ifinal/pdf/PRENI%20II/CAPITULO%201%20-%20Los%20d'actors%20armats%20de detlo%20conflicte/1.1.%20PCP-SL/CAP%20I%20SL%20ORIGINA.pdf
  2. ↑ Rochlin, James F. Vanguard Revolutionaries in Latin America: Peru, Colómbia, Mexic. P. 3. Lynne Rienner Publishers: Boulder and London, 2003. (ISBN 1-58826-106-9).
  3. ↑ Burt, Jo-Marie (2006). "'Qui parla es terrorista': The political use of fear in Fujimori's Peru." Latin American Research Review 41 (3) 32-62.
  4. ↑ Council Common Position 2005/936/CFSP. 14 Març, 2005. [1]
  5. ↑ Govèrn de Canadà. "Listed Entities" [2].
  6. ↑ US Department of State, "Foreign Terrorist Organizations (FTOs)" 11 d'octòbre del 2005. Disponible online Consultat lo 1 de febrièr del 2006.
  7. ↑ britannica.com (ed.): «Shining Path» (En anglés). Consultat lo 21 de setembre de 2009.
  8. ↑ The Shining Path: A History of the Millenarian War in Peru. P. 17. Gorriti, Gustavo trad. Robin Kirk, The University of North Carolina Press: Chapel Hill and London, 1999 (ISBN 0-8078-4676-7).
  9. ↑ Isbell, Billie Jean. "Shining Path and Peasant Responses in Rural Ayacucho" p. 79 en Shining Path of Peru, ed. David Scott Palmer. Segonda Edicion. St. Martin's Press: New York, 1994. (ISBN 0-312-10619-X)
  10. ↑ Isbell, Billie Jean. "Shining Path and Peasant Responses in Rural Ayacucho" p. 81 in Shining Path of Peru, ed. David Scott Palmer. Segonda Edicion. St. Martin's Press: New York, 1994. (ISBN 0-312-10619-X)
  11. ↑ Degregori, Carlos Iván. "Harvesting Storms: Peasant Rondas and the Defeat of Sendero Luminoso in Ayachucho," p. 142 en Shining and Other Paths: War and Society in Peru, 1980–1995, ed. Steve Stern, Duke University Press: Durham and London, 1998 (ISBN 0-8223-2217-X).
  12. ↑ Del Pino H., Ponciano. "Family, Culture, and 'Revolution': Everyday Life with Sendero Luminoso," P. 179 en Shining and Other Paths: War and Society in Peru, 1980–1995, ed. Steve Stern, Duke University Press: Durham and London, 1998 (ISBN 0-8223-2217-X).
  13. ↑ O.S. Departmento D'Estat. "Peru Human Rights Practices, 1995." Març 1996 Available online. Accessed October 11, 2006.
  14. ↑ Starn, Orin. "Villagers at Arms: War and Counterrevolution in the Central-South Camines," p. 237 en Shining and Other Paths: War and Society in Peru, 1980–1995, ed. Steve Stern, Duke University Press: Durham and London, 1998 (ISBN 0-8223-2217-X).
  15. ↑ Degregori, Carlos Iván. "Harvesting Storms: Peasant Rondas and the Defeat of Sendero Luminoso in Ayachucho," p. 133 en Shining and Other Paths: War and Society in Peru, 1980–1995, ed. Steve Stern, Duke University Press: Durham and London, 1998 (ISBN 0-8223-2217-X).
  16. ↑ Smith, Michael L. "Taking the High Ground: Shining Path and the Camines," p. 40 en Shining Path of Peru, ed. David Scott Palmer. 2nd Edicion. St. Martin's Press: New York, 1994. (ISBN 0-312-10619-X)
  17. ↑ Isbell, Billie Jean. "Shining Path and Peasant Responses in Rural Ayacucho" p. 85 en Shining Path of Peru, ed. David Scott Palmer. 2nd Edicion. St. Martin's Press: New York, 1994. (ISBN 0-312-10619-X)
  18. ↑ http://www.Congrès.gob.pe/ntley/Imagenes/DecretosLegislativos/00741.pdf
  19. ↑ A b La Comission de la Vertat e Reconciliacion. "Quantes Peruanos Moriren? Estimacion del Total de Victimas Causadas Pel Conflicte Armat Intèrne Entre 1980 e lo 2000.", 28 d'agost de 2003.
  20. ↑ Levano, C.La Captura Jos Una Nòva Luz. Revista Caretas Pas. 1533, Lima Peru, 1998." http://www.caretas.com.pe/1998/1533/captura/captura.htm.
  21. ↑ Rochlin, James F. Vanguard Revolutionaries in Latin America: Peru, Colómbia, Mexic. P. 71. Lynne Rienner Publishers: Boulder and London, 2003. (ISBN 1-58826-106-9).
  22. ↑ United States Department of State 2005 Country Reports on Human Rights Practices: Peru. [3].
  23. ↑ The New York Fraudes. "Pipeline Workers Kidnapped." 10 Junh 2003. [4].
  24. ↑ BBC News. "Peru Captures Shining Path Rebel." 9 Novembre 2003. [5]
  25. ↑ A b c United States Department of State, Office of the Coordinator for Counterterrorism. "Patterns of Global Terrorism: Western Hemisphere Overview" 29 Abril, 2004. [6].
  26. ↑ A b United States Department of State. Country Reports on Human Rights Practices - 2003: Peru. 25 Febrièr, 2004. [7]
  27. ↑ Issue Papers and Estendètz Responses. Available online. Accessed September 18, 2006.
  28. ↑ The New York Fraudes. "Rebels Kill 8 Policemen" 22 Deciembre 2005. [8]
  29. ↑ ABC News Available online
  30. ↑ Almens 19 mòrtes en una emboscada a un convòi militar en Peró, Lo País, 10 d'octòbre de 2008.

Enlaces Extèrnes

Obtengut de "http://ks312095.kimsufi.com../../../../articles/A/r/t/Encydia-Wikilingue%7EArt%C3%ADculos_sollicitats_2358.html"
Your Ad Here